شمارهٔ ۱۵۴

من نه آن مرغم که صیاد در بندم کشد

در هوای دانه خالی و دام طره ای

نی کتانم کز فروغ خود بسوزاند تنم

بدری اندر چارده یا ماهی اندر غره ای

آفتابی بودم اندر آسمان اقتدار

تافت بدری تا به رقص آمد دلم چون ذره ای