شمارهٔ ۹۱ - در مدح حضرت امیر «ع » به پارسی خالص

شهی که موردم تیغش اژدهائی بود

هژبر پیکر و جادوکش و نهنگ اوبار

توانم او را خواند آفتاب اگر شاید

کز آفتاب بتابد ستاره هفت و چهار

گه کشیدن بیرنگ آسمان کبود

ز تیر خامه گرفت از دو پیکران پر کار