شمارهٔ ۱۰۸

امید بود که خواهد جفای یارم کشت

نکرد یار جفایی در انتظارم کشت

نکرد گرچه بهر وعده که کرد وفا

هزار شکر که باری امیدوارم کشت

هزار بار مرا زنده کرد لعل لبش

اگرچه غمزه شوخش هزار بارم کشت

مرا نکشت ز بسیاری جفا اغیار

کم التفاتی آن سرو گل عذارم کشت

اگرچه داد ز کشتن مرا امان چشمت

بلای هجر تو رحمی نکرد و زارم کشت

ز درد ساقی این بزم مرده ام که چرا

نداد باده جان بخش در خمارم کشت

فضولی از خط و از خال برده بودم جان

تطاول خم گیسوی مشک بارم کشت