جهان ملک خاتون
از مجموعه: در مرثیهٔ فرزند دلبند سلطان بخت طاب ثراها
در درد فراق یک زمان نغنودم
وز حادثه چرخ دمی ناسودم
آن نور دو دیدهام تلف شد ناگاه
از دیده شد و ز دیده خون پالودم