شمارهٔ ۵

اگرچه یار تواند به سوی خسته، نظر

ز روی لطف فکندن ولی نمی‌فکند

چرا همیشه دل دشمنان کند خرم

چرا مدام دل دوستان خود شکند

مکن مکن که ز باغ دل وفاداران

کسی درخت محبّت ز بیخ برنکند