جهان ملک خاتون
از مجموعه: غزلیات
من دلخسته در عشقت خرابم
ببرده آتش عشق تو آبم
گرم چون چشم مستت مست خواهی
بده جانا از آن لعلت شرابم
به چشم ساحر و زلف پُر آشوب
ببردی ای نگار از دیده خوابم
دوای درد دل پرسیدم از دوست
چنین داد آن طبیب دل جوابم
ز وصلت آب وصلی بر دلم زن
که من بر آتش هجران کبابم
نکردی چارهای از وصلم ای جان
چرا همچون جهان کردی خرابم
مرا سرگشته میداری شب و روز
از آن چون زلف تو در پیچ و تابم