شمارهٔ ۱۴۱

لب لعلت چو میل باده کند

نشئه باده را زیاده کند

من سگ کوی دلبری که مرا

به کمند وفا قلاده کند

هر که جز کوی دوست قبله ی اوست

طاعت خویش را اعاده کند

نقش روی تو صفحه ی دل را

ز آرزوی دو کون ساده کند

فارغ از جورت آنکه همچو (سحاب)

جان نثار تو دل نداده کند