شمارهٔ ۵۸ - مدح امیر المومنین (ع)

سر زدم از خواب صبحی کز نسیم عنبرین

شبنمی از عنبر اشهب نشستی بر زمین

باد می‌بردی به عالم فوج فوج و موج موج

کاروان در کاروان منزل به منزل مشک چین

نکهت جان عالم اندر عالم و پنداشتم

عالم جان آفرید آن صبحدم جان آفرین

گفتم این بوی ملک باشد که آید از فلک

عنبر افشان از کنار و مشگریزان راستین

یا فلک را از نسیم مشگبوی صبحدم

گل شکفت از غنچه مهر وز کوکب یاسمین

یا مگر مشکین دم عیسی ز روی طلف باز

جان فشان روی زمین آمد ز چرخ چارمین

یا مگر بند قبای ناز یوسف برگشاد

میدمد بوی خوش پیراهن آن نازنین

یا مگر مشاطه گیسوی خوبان برگشاد

صد هزاران نافه مشک آمد ز زلف حور عین

عقل گفت اینها که میگویی همه بادست باد

بوی جانست اینکه بر میخیزد از خلد برین

گفتمش ممکن نباشد در جهان بوی بهشت

جز نسیم روضه پاک امیر المومنین

سرور مردان علی بن ابیطالب که هست

هم امیر المومنین و هم امام المتقین

کاشف علم الله آن گیتی نمای لو کشف

دیده راز هر دو کون از دیده علم الیقین

کعبه زان شد سجده‌گاه انبیا و اولیا

کآمد آنجا در وجود آن قبله اصحاب دین

شهر علم مصطفا جوی از «علی بابها»

از در علم آ و شهرستان علم الله بین

مصطفی را نیست داماد از علی شایسته‌تر

شاه مردان را سزد خیر نسای العالمین

با نبی وصلت ولی را مجمع البحرین شد

تا جهان اندر جهان پر گردد از دُر ثمین

در حریم خاص حق چون مصطفی معراج یافت

محرمش او بوده و نامحرمش روح الامین

با علو آن شه قدرست یکسان گر بود

طوطی قدسی سخن یا از مگس خیزد طنین

چرخ اطلس پیش علم اوست طفل ساده لوح

بلکه نشناسد یسار خویشتن را از یمین

رشته مهرش کمند جان بود بر بام عرش

ذره را خط شعاع مهر شد حبل المتین

همچو گردون بود راکع در نماز و لطف کرد

خاتم فیروزهٔ زیباتر از چرخش نگین

در کرم شاه ولایت بحر بی پایان بود

شبنمی از موج بحرش حاتم صحرا نشین

خود گرفتی روزه و دادی به سایل نان بلی

لذت بخشش غذای جان به از نان جوین

آسمان را اینهمه دُر از کجا آمد به کف

گر نبود از خرمن او همچو پروین خوشه چین

هرکه نشناسد امیر نحل را مولای خود

زهر بادش در دهان آن ناشناس انگبین

ذوالفقارش هر کجا بر جان کافر زخم زد

آید از جان آفرینش صد هزاران آفرین

خواند سلمان کودکش گفتا که از شیرت رهاند

زو نشان جست از پس صد سال و کل دادش که بین

این شگفت از شاه نبود بلکه در هر دم شکُفت

در گلستان ولایت صد هزاران گل ازین

یا علی نام تو بر مهر سلیمان نقش بود

آنهمه حشمت سلیمان راند زان نام مهین

گرنه از جنس تو فرزند آدمش بودی نشان

کی ملک را قبله گشتی قالبی از ماء و طین

پیش بازوی تو رستم همچو بیژن در چه است

بلکه بیجان‌تر از آن کاندر رحم باشد جنین

خورد از دست تو یک سیلی به رُخ چرخ کبود

تا قیامت همچو گو سرگشته گردد بر زمین

هرکه جا بستد ز مکر و مشورت ناحق ز تو

مکر حق جانش ستد والله خیرالماکرین

کی بود همچون تو از بهر خلافت عمرو و بکر

کی سلیمان گردد از انگشتری دیو لعین

هرکه با خصم تو در جنگست جنگ او غزاست

نصرتش یاریست و فتحش یاور و بختش قرین

یا علی چشمی فکن بر بندهٔ دیرین که تو

بهترین عالمی اهلی غلام کمترین

شیر یزدانی بهل کز زخم غم شیر فلک

همچو یوسف خسته‌ام دارد چو یعقوب حزین

شصت سالم جان چو زر در کوره مهرت گداخت

تا شدم زآلودگی صافی‌تر از ماء معین

این زمان از سکهٔ لطفم چو زر کن سرخ رو

تا شود نقدم روان در روز بازار حنین

تا فلک باشد جهان بادا به کام آل تو

دوستانت شاد کام و دشمنان اندوهگین

عالمی دست دعا دارند بامن یا آله

استجب عنی دعایی یا اله العالمین