شمارهٔ ۱۱۲۰

خوش آنکه نهی پای بسر منزل خاکم

آبی زنم دیده دهی بر دل خاکم

شادی که برویم دگر از خاک چو سبزه

گر سایه سرو تو شود مایل خاکم

ای بحر کرم باز بیک موج عنایت

برهان ز جگر تشنگی ساحل خاکم

دل مرغ سر بام تو شد من سگ کویت

او قابل عرش آمد و من قابل خاکم

اهلی چو سر از خاک بر آرم بقیامت

جز سبزه حسرت نبود حاصل خاکم