شمارهٔ ۳۰۰

بیدلی را که گلشن داغ و چمن هامون است

غنچهٔ گلبن امید دل پرخون است

بید بی سرو خوش آینده نباشد در باغ

آری آزادگیی لازمهٔ مجنون است

راستان را نبود ف رق زهم در باطن

مصرع قد تو با سرو به یک مضمون است

لخت خون از مژه دیدم که بدامان می ریخت

لیک از دل خبرم نیست که حالش چون ا ست